Najnowsze wydarzenie

Warsztat psychoseksualny dla kobiet w Torre del Mar

Zapraszam na kameralny warsztat dla kobiet. W bezpiecznej, życzliwej atmosferze przyjrzymy się temu, co pomaga swobodniej mówić o swoich potrzebach i budować bliskość.

Więcej informacji o warsztacie →

ZAPISZ SIĘ PRZEZ WHATSAPP

ZAPISZ SIĘ PRZEZ E-MAIL

- Kochanie czy było Ci dobrze? - Tak - A czy doszłaś?

Wyobraźcie sobie, że pewnego dnia ktoś ogłasza, że mężczyzna, który osiąga orgazm dzięki stymulacji penisa, jest niedojrzały.

Okazuje się, że przyjemność jest przyjemnością, ale prawdziwy, dojrzały mężczyzna powinien nauczyć się osiągać orgazm w jakiś inny, bardziej odpowiedni sposób.

Brzmi absurdalnie?

A jednak przez znaczną część XX wieku bardzo podobny sposób myślenia funkcjonował w odniesieniu do kobiecej seksualności.

I żeby zrozumieć, jak do tego doszło, musimy cofnąć się trochę w czasie.

Bohaterką naszej historii będzie łechtaczka.

Niewielka, przynajmniej z pozoru. Wyjątkowo wrażliwa. I przez długi czas traktowana przez niektórych wpływowych teoretyków seksualności jak nieco kłopotliwa członkini rodziny, o której istnieniu wszyscy wiedzą, ale przy eleganckim stole lepiej zbyt wiele nie mówić.

Kiedy przyjemność dostała świadectwo dojrzałości

Początek XX wieku.

Zygmunt Freud, jeden z najbardziej wpływowych myślicieli w historii psychologii, rozwija swoją teorię seksualności.

W 1905 roku publikuje Trzy rozprawy z teorii seksualnej. W jego koncepcji pojawia się pogląd, że wraz z dojrzewaniem kobiety główny ośrodek jej seksualnej wrażliwości powinien przesunąć się z łechtaczki do pochwy.

Łechtaczka zostaje powiązana z seksualnością dziecięcą, a pochwa z dojrzałą kobiecością.

Przez całe życie kobieta posiada narząd wyspecjalizowany w odbieraniu przyjemności seksualnej, ale dowiaduje się, że jeżeli nadal właśnie jego stymulacja daje jej najwięcej satysfakcji, być może nie osiągnęła jeszcze odpowiedniego poziomu rozwoju.

Jakby natura zaprojektowała instrument, a następnie oczekiwała, że dorosła kobieta przestanie na nim grać.

Co ciekawe, Freud nie był pierwszym człowiekiem, który próbował opisać kobiecą seksualność. Nie był też jedynym, który miał na jej temat poglądy dziś uznawane za błędne, jednak jego koncepcje zdobyły ogromny wpływ.

A niektórzy późniejsi psychoanalitycy poszli jeszcze dalej.

Brak orgazmu podczas penetracji zaczęto interpretować jako możliwy przejaw niedojrzałości psychoseksualnej, zahamowań czy tak zwanej oziębłości.

Kobieta mogła więc doświadczać przyjemności, podniecenia, a nawet regularnych orgazmów. Tyle że niekoniecznie tych właściwych.

Trochę tak, jakby ktoś powiedział pianistce, że wprawdzie pięknie gra, ale ponieważ używa niewłaściwych palców, jej muzyka się nie liczy.

A co na to łechtaczka?

Najprawdopodobniej nic.

Gdyby jednak mogła zabrać głos, być może zapytałaby, dlaczego o jej funkcjonowaniu rozstrzygają teorie psychologiczne, zamiast przyjrzeć się anatomii.

łechtaczka wcale nie jest wyłącznie małym punktem widocznym nad ujściem cewki moczowej.

To znacznie większa struktura.

Jej widoczna część, żołądź, jest tylko fragmentem całego narządu. Łechtaczka ma również trzon i odnogi biegnące wewnątrz tkanek otaczających okolice narządów płciowych.

Jej struktury pozostają w bliskiej relacji anatomicznej z pochwą i cewką moczową.

Podczas pobudzenia seksualnego reagują na zwiększony przepływ krwi i różne formy stymulacji.

Dlatego granica pomiędzy tym, co tradycyjnie nazywano orgazmem łechtaczkowym, a tym, co nazywano pochwowym, nie jest tak prosta, jak przez lata próbowano ją przedstawiać.

Podczas penetracji również może dochodzić do pośredniej stymulacji struktur łechtaczki. Znaczenie mogą mieć także inne bodźce, indywidualna anatomia, pobudzenie i kontekst całego doświadczenia.

Nie każda kobieta reaguje tak samo.

I nie każda forma przyjemności musi prowadzić do orgazmu.

Ale wróćmy do naszej historii.

Kobieta, która zaczęła podejrzewać, że coś z nią nie tak

Wyobraźmy sobie Annę.

Ma 38 lat. Jest w związku. Lubi seks, lubi bliskość i potrafi doświadczać orgazmu.

Kiedy jest sama, zwykle nie ma z tym większego problemu.

Ale podczas penetracji z partnerem orgazm nie przychodzi.

Próbowała różnych pozycji. Czytała artykuły. Słuchała opowieści koleżanek. W pewnym momencie zaczęła się nawet zastanawiać, czy powinna bardziej się rozluźnić, mniej myśleć, głębiej oddychać albo znaleźć odpowiednie mięśnie.

Kobieta potrafi być niezwykle kreatywna, kiedy próbuje rozwiązać problem, którego być może wcale nie ma.

Partner pyta:

— Było ci dobrze?

— Tak, bardzo.

I mówi prawdę.

Ale widzi, że on czeka jeszcze na coś.

Na potwierdzenie. Na finał. Na moment, który w jego wyobrażeniu powinien być naturalnym zakończeniem udanego stosunku.

— Ale doszłaś?

Anna przez chwilę się zastanawia.

Bo przecież było jej przyjemnie.

Tylko czy wystarczająco?

I właśnie tutaj zaczyna się coś interesującego.

Nie w jej anatomii.

W znaczeniu, jakie oboje nadają temu, co powinno wydarzyć się podczas seksu.

Czyj właściwie jest ten orgazm?

W wielu współczesnych wyobrażeniach o seksie penetracja nadal zajmuje centralne miejsce.

Gra wstępna ma przygotować do stosunku. Stosunek jest wydarzeniem głównym. Orgazm bywa traktowany jako jego punkt kulminacyjny.

A jeśli kobieta osiągnie go właśnie podczas penetracji, najlepiej bez dodatkowej stymulacji, cała historia zyskuje wyjątkowo satysfakcjonujące zakończenie.

Zwłaszcza w filmach.

Tam zwykle wszystko działa znakomicie. Ludzie niemal natychmiast wiedzą, gdzie się dotknąć, nikt nie potrzebuje zmienić pozycji z powodu skurczu łydki, a kobiecy orgazm pojawia się z zadziwiającą punktualnością.

Rzeczywistość bywa mniej filmowa.

I znacznie ciekawsza.

Kiedy kobieta zaczyna wierzyć, że powinna osiągać orgazm w określony sposób, przyjemność może stopniowo zamieniać się w zadanie do wykonania.

Zamiast zastanawiać się, co czuje, zaczyna obserwować, czy zbliża się do oczekiwanego rezultatu.

A partner?

On również może znajdować się pod presją.

Może wierzyć, że jeśli jest dobrym kochankiem, jego partnerka powinna osiągnąć orgazm podczas penetracji.

Być może tak rozumie swoją sprawność seksualną, atrakcyjność i zdolność dawania przyjemności.

Kiedy więc ona nie dochodzi, on zaczyna zastanawiać się, czy robi coś nie tak.

Ona dostrzega jego rozczarowanie.

On dostrzega jej napięcie.

I nagle dwoje ludzi, którzy przyszli do łóżka, żeby być blisko siebie, zaczyna uczestniczyć w czymś przypominającym egzamin.

Ona próbuje osiągnąć orgazm.

On próbuje doprowadzić ją do orgazmu.

A przyjemność?

Cóż, przyjemność nie zawsze dobrze znosi presję terminów i oczekiwań.

Co mówią nam badania?

Tutaj nasza historia robi się naprawdę interesująca.

W badaniu przeprowadzonym w Stanach Zjednoczonych na grupie 1055 kobiet w wieku od 18 do 94 lat zapytano o sposoby doświadczania przyjemności i orgazmu.

Wśród kobiet, które miały doświadczenie stosunku pochwowego, zaledwie 18,4% deklarowało, że sam stosunek pochwowy jest dla nich wystarczający do osiągnięcia orgazmu.

36,6% wskazało, że podczas stosunku potrzebuje stymulacji łechtaczki, żeby osiągnąć orgazm.

Kolejne 36% kobiet mówiło, że choć dodatkowa stymulacja łechtaczki nie jest im niezbędna, dzięki niej ich orgazmy są przyjemniejsze.

To wyniki jednego badania, dotyczącego określonej grupy kobiet, a nie uniwersalna instrukcja działania kobiecego ciała.

Źródło danych: Herbenick D. i in., Women's Experiences With Genital Touching, Sexual Pleasure, and Orgasm, Journal of Sex & Marital Therapy (2018). Zobacz publikację.

Ale pokazują coś ważnego.

Orgazm osiągany dzięki samej penetracji nie jest doświadczeniem, które można uznać za oczywisty standard dla wszystkich kobiet.

A jednak to właśnie on przez wiele lat bywał przedstawiany jako wzorzec dojrzałej kobiecej seksualności.

Dlaczego?

Między innymi dlatego, że penetracja stała się centralnym punktem kulturowej opowieści o seksie.

Jest to forma aktywności seksualnej tradycyjnie silnie powiązana z reprodukcją, męską sprawnością i wyobrażeniem o tym, jak powinien wyglądać stosunek.

Natomiast kobieca przyjemność, która nie wymaga penetracji, znacznie trudniej mieściła się w niektórych dawnych wyobrażeniach o kobiecości.

I tu pojawia się paradoks.

Kobiety przez lata próbowały dopasowywać swoje ciała do teorii seksualności, zamiast sprawdzać, czy teorie rzeczywiście odpowiadają temu, jak funkcjonują ich ciała.

Czy łechtaczka odzyskała swoje miejsce?

Współczesna anatomia i seksuologia znacznie lepiej rozumieją znaczenie łechtaczki dla kobiecej przyjemności.

Wiemy też, że nie ma podstaw, aby uznawać orgazm osiągany dzięki bezpośredniej stymulacji łechtaczki za mniej dojrzały, mniej wartościowy czy świadczący o zaburzeniu.

Kobiety mogą doświadczać orgazmu dzięki różnym rodzajom stymulacji.

Niektóre osiągają go podczas penetracji. Inne potrzebują dodatkowego dotyku łechtaczki. Jeszcze inne preferują zupełnie inne formy pobudzenia.

Są również kobiety, które nie doświadczają orgazmu albo doświadczają go rzadko.

To wszystko wymaga indywidualnego spojrzenia, a nie oceniania według jednego wzorca. Jednak miana wiedzy naukowej nie oznacza automatycznie zmiany przekonań. Wyobrażenia o seksualności nie mieszkają wyłącznie w podręcznikach. Mieszkają również w naszych rozmowach, filmach, żartach, wspomnieniach i oczekiwaniach.

W pytaniu partnera: „Dlaczego nie doszłaś?”.

W myśli kobiety: „Inne potrafią, więc dlaczego ja nie?”.

W przekonaniu, że dodatkowa stymulacja łechtaczki jest czymś, czego potrzebują kobiety, z którymi trudno osiągnąć seksualną satysfakcję.

I czasem także w cichym poczuciu, że skoro partner musi użyć dłoni, to sam stosunek w jakiś sposób nie wystarczył.

Jakby kobieca przyjemność była egzaminem z samowystarczalności penetracji.

A gdybyśmy spojrzeli na to inaczej?

Wróćmy na chwilę do Anny.

Wyobraźmy sobie ten sam wieczór.

Ten sam partner. Ta sama sypialnia. To samo pytanie o przyjemność.

Ale tym razem Anna nie zastanawia się, dlaczego jej ciało nie reaguje zgodnie z wyobrażonym scenariuszem.

Zamiast tego mówi:

— Lubię, kiedy mnie dotykasz. A podczas penetracji chciałabym też stymulacji łechtaczki.

Nie musi tego tłumaczyć.

Nie musi przepraszać.

Nie musi przedstawiać wyników badań naukowych na potwierdzenie, że jej ciało działa prawidłowo.

Partner również nie musi odbierać tej informacji jako oceny swoich umiejętności.

Może być po prostu ciekawy.

Być może odkryją coś nowego.

A być może nie.

Seks nie zawsze musi kończyć się orgazmem, żeby był przyjemny, bliski czy satysfakcjonujący.

Warto jednak zastanowić się, ile miejsca pozostaje na ciekawość i spontaniczność, kiedy oboje uczestnicy intymnego spotkania próbują zrealizować scenariusz, którego nigdy wspólnie nie napisali.

I co z tą łechtaczką?

Minęło ponad sto lat od publikacji Freudowskiej teorii rozwoju seksualnego.

Wiedza o anatomii kobiecych narządów płciowych jest dziś znacznie bardziej szczegółowa.

Nie musimy już zastanawiać się, czy orgazm łechtaczkowy jest wystarczająco dojrzały.

A jednak niektóre pytania wciąż pozostają zaskakująco aktualne.

Czy kobieta doświadcza przyjemności tak, jak lubi, czy tak, jak uważa, że powinna?

Czy partner interesuje się jej doznaniami, czy przede wszystkim tym, czy udało mu się doprowadzić ją do orgazmu?

Czy potrafimy rozmawiać o seksualności bez zamieniania jej w sprawdzian?

I wreszcie, jak często próbujemy zmieniać swoje reakcje seksualne, zanim w ogóle pozwolimy sobie je poznać?

Nasza bohaterka, łechtaczka, nie potrzebowała przecież stu lat, żeby nauczyć się swojej funkcji.

To ludzie potrzebowali czasu, żeby nauczyć się ją rozumieć.

Może więc jednym z ciekawszych pytań o kobiecą seksualność nie jest to, dlaczego kobieta nie osiąga orgazmu tak, jak oczekuje się od niej podczas penetracji.

Może warto najpierw zapytać, skąd właściwie wzięło się przekonanie, że właśnie tak powinna go osiągać.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o mojej pracy lub skontaktować się ze mną, zajrzyj na stronę kontaktową.

Kontakt